Ervaring met psychosomatische fysiotherapie:
Belangrijk was de uitleg dat chronische onverklaarbare pijn is toe te schrijven aan een soort kortsluiting in het pijncentrum in de hersenen en zo iets is als fantoompijn: je voelt pijn die er niet (meer) is. Net zoals je soms kunt voelen (denken) dat je je bril nog op hebt terwijl je die al afgezet hebt.

Bij chronische pijn kunnen de hersencellen overprikkeld raken en pijnsignalen blijven uitzenden terwijl er geen aanleiding meer voor is. Ik heb hiermee het opsporen van een lichamelijk defect/oorzaak los kunnen laten en de pijn kunnen accepteren voor wat het is en los te koppelen van de lichamelijke beperkingen in het lopen en bewegen,. Dus niet meer bij voorbaat denken “dat kan ik niet omdat ik pijn heb”.Dat heeft een hoop gepieker en onrust in mijn hoofd een halt toe geroepen en mijn depressie langzaam maar zeker de kop ingedrukt. Door het accepteren en loslaten van de pijn is er ook weer een beter toekomstperspectief ontstaan. Niet meer denken aan en treuren om wat er allemaal niet meer kan, wel gaan bedenken en ervaren wat er allemaal nog wel kan.

Nieuwe activiteiten, vooral buiten de deur, oppakken. Dat is ook goed voor de sociale contacten en werkt anti-depressief. De ondersteuning vanuit de fysiotherapie met oefeningen om de conditie van de spieren te verbeteren en het trainen van lopen en bewegen heeft daarbij ook een grote rol gespeeld.
Je merkt daadwerkelijk dat je fysiek meer kan dan je dacht en dat geeft weer een meer positieve kijk op je toekomstperspectief en dat werkt weer rustgevend. Zo kom je zowel fysiek als psychisch van een negatieve in een positieve spiraal.

Een vriendin stuurde mij maanden geleden al het volgende citaat van ….. (vergeten wie): “Binnen je beperkingen zijn de mogelijkheden onbegrensd”. Toen klonk dat theoretisch vooral hoopvol, nu heb ik daadwerkelijk ervaren dat dat zo is. Je moet het wel zelf bedenken, invullen en oppakken.
Ook het bezig blijven met het verbeteren en op peil houden van je lichamelijke conditie speelt daarbij een grote rol. Dat is niet altijd even makkelijk. Maar uiteindelijk is dit alles mijn eigen verantwoordelijkheid en doe ik het voor mezelf.

Ervaring na fysiosport begeleiding bij longoperatie:
Ik wil u even laten weten hoe het met mij gaat.
Daarover kan ik kort zijn; het gaat uitstekend met mij!
Begin juni ben ik hersteld van alle "nevenwerkingen" van de anti-afstotingsmedicijnen en sindsdien voel ik me beter dan ooit.
Ik beweeg veel (lopen, hometrainer) en ben alweer een weekje naar Zwitserland geweest; zonder enige gezondheidsklacht.
Voorlopig denk ik geen fysiosport nodig te hebben.

Ik ben u en uw collega's heel dankbaar voor de langdurige begeleiding en als het nodig is zal ik me weer bij u melden.

Ervaring met Haptotherapie:
Cliënt schreef tijdens haar behandelingen met Haptotherapie het volgende:Ik voel dat ik me heel veel alleen en eenzaam heb gevoeld als kind. Ik voel hoe zeer ik liefde,
veiligheid en geborgenheid heb gemist. Ik voel dat mijn bodem een bodemloze put was, waar alles maar in verdween. Nu voel ik langzaam mijn bodem. Mijn houvast, mijn stevigheid. Maar het voelt nog als teer, als kwetsbaar. Als ongewoon, als eng. Maar het voelt wel beter, steviger, krachtiger.

Ik voel ook de pijn die daar op die bodem toch ligt. De vernedering, de angst, hoe klein, hoe onzeker. De paniek en angst, die zich naar binnen keerde, verdween in die bodemloze put. Als verlamt onderging ik en vergat ik. Nu krijg ik langzaam een bodem, en gaat de paniek en angst mee naar boven. Dat doet pijn en maakt me bang. Toch voelt de stevigheid van de bodem beter. Ik kan het dragen, letterlijk en figuurlijk (ver) dragen. Ik ben ook trots op mezelf. Heb er hard voor gewerkt.

Mezelf ook tijd geven. En accepteren dat deze nare gevoelens in mij zijn. Dat doorleven maakt dat ze minder pijnlijk worden. Ik kan ze voelen in het hier en nu, en gelukkig leef ik nu hier in het nu. Maar ik mag mezelf wel de ruimte geven om te voelen wat er is. En ondanks dat ik blij ben met hoever ik nu ben, blij ben met mijn leven nu, voel ik de pijn en eenzaamheid van toen, nu als nooit tevoren.