Verder lopen met ‘etalagebenen’/claudicatio intermittens.
Na een stukje lopen komt pijn, kramp of vermoeidheid in uw been opzetten. Steeds moet u even stilstaan om de pijn te laten zakken. Dat kan wijzen op claudicatio intermittens, beter bekend als ‘etalagebenen’. Want wie met deze klachten in een winkelstraat loopt, lijkt steeds even stil te staan om een etalage te bekijken. Het is echter ook mogelijk dat de klachten pas merkbaar worden als u sneller gaat lopen, fietst, traploopt of op moeilijker begaanbaar terrein loopt, zoals in het bos of op het strand.

Tijdens het lopen hebben de beenspieren meer zuurstof nodig dan in rust. Zuurstof wordt door de bloedvaten (de slagaders) aangevoerd. Als u sneller loopt of een heuvel opgaat, gebruikt u meer zuurstof. De klachten ontstaan doordat de slagaders van het been door verkalking vernauwd zijn. De vernauwing zorgt voor een verminderde aanvoer van bloed en dus van zuurstof naar de beenspieren. Daardoor krijgt u pijn tijdens het lopen, in uw voet, kuit, dijbeen of bil, afhankelijk van de plaats van de bloedvatvernauwing. Als u stilstaat, komen de spieren tot rust en kan het zuurstoftekort worden aangevuld. De klachten nemen dan weer af. Bij extra inspanning, als u bijvoorbeeld sneller gaat lopen, heeft u eerder klachten omdat er dan meer zuurstof wordt gevraagd. Ook bij een lage temperatuur kunnen er sneller klachten ontstaan, omdat de bloedvaten door de kou iets samentrekken. De pijn bij het lopen kan uw dagelijks leven behoorlijk verstoren, zowel thuis, op uw werk, als in uw sociale contacten. Bovendien vermindert uw conditie als u door de klachten te weinig beweegt. Als de aandoening langer bestaat kunt u ook last krijgen van koede voeten, het ontbreken van een onderhuidse vetlaag of verdikte teennagels. Wondjes aan de voet of been genezen minder goed en kunnen soms zelfs gaan zweren.

Wat voor hart- en vaatziekten in het algemeen geldt, gaat ook op voor etalagebenen: roken is de grootste risicofactor. Wie een hoge bloeddruk, een te hoog cholesterolgehalte in het bloed of suikerziekte heeft, kan eerder etalagebenen krijgen. Ook overgewicht en te weinig beweging zijn risicofactoren. Soms 'zit het in de familie'en kunt u er weinig aan doen. Meerdere risicofactoren versterken elkaar.

Wat kan fysiotherapie voor u betekenen?
Door de pijn bent u geneigd minder te bewegen waardoor de klachten alleen maar verergeren. De fysiotherapeut kan u helpen om in beweging te blijven en de problemen door etalagebenen te verminderen in uw dagelijkse leven. Met begeleiding van de fysiotherapeut streeft u naar een zo groot mogelijke zelfstandigheid.

Looptraining. Doordat lopen pijn gaat doen, gaan veel mensen met etalagebenen op een andere, meestal geforceerde manier lopen. Ze willen zo klachten vermijden, maar het kost veel energie en is op den duur juist hinderlijk. Looptraining onder begeleiding van de fysiotherapeut blijkt heel effectief te zijn. U leert de coördinatie te verbeteren en u kunt steeds verder lopen zonder pijn.

Specifieke vaardigheden. Heeft u problemen met specifieke vaardigheden zoals traplopen? Deze kunt u dan gericht trainen onder begeleiding van een fysiotherapeut.

Advies. Het geven van de juiste informatie en goede voorlichting is een essentieel onderdeel van de fysiotherapeutische behandeling van etalagebenen. Als u uw gedrag verandert, kunt u meestal blijvend resultaat boeken.

Bron: folder van het KNGF- Verder lopen met 'etalagebenen'.